- praktijk voor psychosociale hulpverlening - 
Home » Artikelen » Over twee vogeltjes, een onverwacht cadeau

Over twee vogeltjes, een onverwacht cadeau

Gepubliceerd op 5 mei 2019 om 20:46

Soms kan verdriet zo overweldigend zijn, dat er niets anders meer lijkt te zijn.

 

Een tijdje geleden bevond ik me in een vreemd huis, bewust de tragedie ontlopend, die mijn werkelijkheid leek te zijn.

 

Nachten, onbarmhartig lang en zwart  vloeiden als vanzelf weer in dagen; De dagen, fel verlicht en vol met leven herinnerden me aan het onvermijdelijke, het uitzichtloze.

Verdoofd en versuft liep ik in het rond, voorzichtig schonk ik koffie in kopjes, alsof het maken van geluid het verdriet groter zou maken.

 

Het huis had een knusse tuin en het gebeurde dat ik op een avond daar zat, alles voor de honderdste keer overwegend, zoekend naar datgene wat er anders had gemoeten en nergens op uitkomend. Alles in mij verzette zich tegen dat wat onvermijdelijk leek.

 

Ineens hoorde ik iets. In de verkoeling van de zomeravond hoorde ik een vogeltje fluiten alsof het een lieve lust was. “Volgens mij probeert ie je iets te vertellen” dacht ik bij mezelf. Ik luisterde nog geconcentreerder. Er leek een gesprek gaande tussen twee vogeltjes, een dichtbij, de ander veel verder weg, die ik maar nauwelijks hoorde.

 

Waar hadden ze het over, die vogeltjes?. Mischien was het iets in de trant van: “Als jij nou vanavond die piepende jongen van ons eten geeft, kan ik eindelijk eens wat tijd voor mezelf hebben en een stukje vliegen”. Het maakt ook niet uit waar ze het over hadden. Het “gesprek” van die twee vogeltjes, het verstillen van de natuur na zo’n hete dag maakte dat ik glimlachte en me overgaf aan de situatie waar ik in zat.

 

“Het komt wel goed” dacht ik toen. Overtuigd dat alles precies was zoals het moest zijn, dat dit mijn leven was en dat ik niet hoefde te weten hoe en waarom dingen gebeurden zoals ze deden. Ik hoef me alleen maar over  te geven aan de kracht die Leven heet (of Zelf, of boeddhanatuur, of …..) want die houdt mij op mijn levenspad en alleen zij weet mijn bestemming. En ik besefte dat “het onvermijdelijke” niet bestond uit de situatie waartegen ik me probeerde te verzetten, maar uit het aangaan van de angst en het verdriet dat aan die situatie ten grondslag ligt.

 

En zo gebeurde het, dat het fluiten van twee vogeltjes in een vreemde tuin, een onverwacht mooi geschenk bleek te zijn!

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.